PËRJETIME POETIKE 4

Ahmet Mehmeti është poet që shkruan me shpirt, por që e zotëron mirë edhe mjeshtërinë artistike. Vargjet e tij kanë kumbim e kuptim, por edhe figura, imazhe dhe gjetje origjinale. Është e kuptueshme që lajtmotiv i tij në poezi është tema e Çamërisë. Dramës së Çamërisë, krimit mbi të, ai i jep kujtesë dhe zë. Si Bilal Xhaferi e poetë të tjerë në zë. Prandaj, për mua, si krijues dhe si mik, poeti nga Elbasani, Ahmet Mehmeti, është Ahmet Mehmet Çami.

Agim Vinca

 

PËRJETIME POETIKE 4

AHMET MEHMETI

 

 

NE KUFIRIN SHQIPTARO-SHQIPTAR

 

 

Në Qafë-Botë:

Çamët ndalohen rreptësisht.

 

Këtej shqip…

Matanë vetëm greqisht.

 

Në mes

Kufiri si Krisht

 

Asnjë s’ guxon

Ta prekë me gisht

 

E u r o p a :

Sehir në bisht.

 

 

 

         B U Z Ë Q E S H J A

 

Nënës martire Sanije Bollati nga Paramëthia

që racistët grekë e dogjën të gjallë para syve

të dy fëmijëve të saj por nuk e mposhtën dot.

 

Ata të godisnin:

“Trego!” – ulërinin

Dhe si ujq prisnin me kureshtje

Por si një shkëmb qëndroje e patundur,

Për çdo goditje përgjigjeshe me heshtje.

 

Përse tmerrohej? Ç’ ndiente në atë heshtje

Xhelati me fytyrë të deformuar?

Përse u zverdh si gjethe vjeshte?

Përse ju drodh kama nëpër duar?

 

Në heshtjen tënde ndihej oshëtima

E ditëve të mëdha që do të vinë.

Lumenjtë e shpresave gjëmojnë si bubullima

Që prapa sjell stuhinë.

 

Një buzëqeshje fëmijëve.

Xhelatët skërmitën dhëmbët.

Oh si i çmënde!

Dhe si bombë që shpërthen nën këmbë

I vrave me buzqeshjen tënde.

 

Fluturon buzqeshja jote mes flakëve…

Shëron dhimbjet e nënave,

Si fasho lidh plagët e luftëtarëve,

Rrëshket përmbi granitin e të rënëve

 

Dhe duke mposhtur tortura e mundime

Si nje zog i bardhë me krahë të lehtë

U fut në vjershën time. 

 

LIQENJVE

 

Liqenj të Shkodrës,

Ohrit,

Prespës,

Kosturit,

Janinës,

Liqenj të Shqipërisë!

Ç’ burim ju ushqen

E bashkon:

 

I dhimbjes

A  dashurisë?

 

 

V E T Ë M 

 

Tani fotografia jote

Më flet për një kohë të artë

Kur si dy zogj të kësaj bote

Flatronim lart, në qiell të shtatë.

 

Si do ta shtyj këtë ditë

Pa sytë e tu e zërin tënd

Ku çdo minut më duket vit

E heshtja trishte po më çmënd.

 

Jehona e pastër e hapit tënd

Vjen si freski në shkretëtirë,

Gjithë kotësitë e pavënd

Si me magji m’i ka fshirë.

 

 

 

 

 

 

 

                    K Y   S H I

 

 

Ky shi i butë që bie paprer

Më sjell në mend fjalët e tua,

Një frymë të ngrohtë po më përcjell,

Çka deshe ti, më fort e dua.

 

         

         T I R O N C E S

 

Ti më çon në njiqind puse,

Asnji pikë ujë s’ më jep,

Me vështrime përvëluese

Po më ndez e po më djeg.

 

Po dhe unë s’ të le rehat,

Ujin do ta derdh prej shtomës

Edhe shtomën gjith inat

Do ta thyej para komës.

 

Edhe ti të përvëlohesh,

Të kuptosh si digjem unë

Dhe jo kot të pendohesh

Do të du edhe mo shumë.

 

   

S I   D I T Ë N   E  P A R Ë

 

Më ndërron pamje , ngjyra, gjeste

Si stinët përqark me radhë,

Më fal të ëmblën buzëqeshje

Si ditën e parë.

 

 

 

 

 

F T E S Ë

 

Fytyra, trupi

në çdo vënd,

Sikur më deh

e po më çmënd,

Më fton të thith

nektarin tënd.

 

 

 

            TRISHTIM

 

Në rrugën tonë dimërore

Të zhveshur e të mbetur trok

Trishtohen rrapat lakuriq

Kur shohin që nuk jemi tok

 

Sikur të ndodhte krejt papritur

Të vije në kët çast të trisht

Drurët e fjetur, të drobitur,

Do gjelbëronin mrekullisht.

 

 

 

  PËR NJË PREKJE

 

Oh ky syri si ulli !

Mendjen  po ma bën stuhi,

Falma sa ta puth një herë,

Në parajsë të shkojmë të dy.

 

 

Puthjen do ta bëj ilaç

Të  shëroj sy e shpirt

Edhe vdekjes ti them “plaç”

Për një prekje, për një flirt.

 S’ QENKA E LEHTË

 

Në qytetin labirint

Të shpirtit tënd

Kërkoj një shteg

Për të zënë një vënd

 

Përpiqem si engjëll,

Përplasem si xhind

Por s’qenka e lehtë

Në këtë labirint.

 

 

       KOHË E ARTË

 

Kaloj kohën më të artë

Të jetës sime shënd e verë

Ku çdo sekondë shijon si mjaltë

Si s’ka shijuar asnjë herë.

 

Pyes veten: nga më vjen ky fat

Plot e përplot me lumturi?

I lutem Zotit ditë e natë

Nga ti mos ndahem kurrsesi.

 

 

 VIZATIM

 

Në trupin tënd të shtrenjtë

Me puthje vizatova

Poemën më të shenjtë.

 

 

                 MUZG

 

Kur thyhet dita, në horizont

Muzgu shtrin gishtat e hollë,

N’ imagjinatë më vezullon

Fanitesh, lehtë ma bën me dorë.

Nga pas më ndjek në aventurë,

Unë kthehem mbrapsht e të ndjek ty

Dhe ky vrapim nuk mbaron kurrë

Rreth e përqark në pafundsi…

 

Por çfar të bëj që ta ngushtoj

Këtë humnerë që po na ndan

Që përjetsisht ta ndal kët’ lojë

E vazhdimisht të të kem pranë?

 

 

 

D E H J E

 

Marr rrugën që të shkoj diku,

Mendja më fluturon tek ti

Duke ëndërruar sytë e tu

Plot mençuri e ëmbëlsi.

 

Kujtoj zërin parajsor

Që vjen si nga një botë tjetër,

Lëvizjet plot humor rinor

Që bëje lart e posht si ketër.

 

Kështu  të dehur në kujtime,

Ti vjen tek unë e unë tek ti,

Me ledhatime e përgëzime:

Parajsa do ta kish zili.

 

 

 

2019-07-02T17:08:25+00:00